• قلب آدم ها گاهی شکوه می کند چرا که آدم ها می ترسند که بزرگترین رؤیاهایشان را متحقق کنند، چون یا فکر می کنند که لیاقتش را ندارند و یا اینکه نمی توانند از عهده آن برآیند. ما قلب ها از ترس می میریم. تنها از اندیشیدن به عشق های مدفون شده و یا لحظاتی که می توانستند خیلی زیبا باشند و نبودند یا گنج هایی که می توانستند کشف شوند ولی برای همیشه در زیر خاک مدفون ماندند چون اگر هریک از این اتفاق ها بیفتد ما رنج وحشتناکی می کشیم. «قلب من از رنج کشیدن می ترسد» ***
•  
• پائولو کوئیلو
•  
• همیشه به قلبت بگو: «که ترس از رنج از خود رنج بدتر است»
•  
• (تاریکترین لحظه شب لحظه قبل از طلوع آفتاب است). ***
•  
• از رنج عشق هم نباید ترسید !!! عاشقا عاشق بمونین. غیر عاشقا ، عاشق بشین

 

ای ستاره ها که بر فراز آسمان                                              
با نگاه خود اشاره گر نشسته اید
ای ستاره ها که از ورای ابرها                 
بر جهان نظاره گر نشسته اید
آری این منم که در دل سکوت شب                                                              
نامه های عاشقانه پاره میکنم
ای ستاره ها اگر بمن مدد کنید
دامن از غمش پر از ستاره میکنم                    
با دلی که بویی از وفا نبرده است
جور بیکرانه و بهانه خوشتر است
در کنار این مصاحبان خودپسند
ناز و عشوه های زیرکانه خوشتر است
ای ستاره ها چه شد که در نگاه من                                                            
دیگر آن نشاط ونغمه و ترانه مرد ؟
ای ستاره ها چه شد که بر لبان او
آخر آن نوای گرم عاشقانه مرد ؟                         
جام باده سر نگون و بسترم تهی
سر نهاده ام به روی نامه های او
سر نهاده ام که در میان این سطور
جستجو کنم نشانی از وفای او                                                                
ای ستاره ها مگر شما هم آگهید
از دو رویی و جفای سکنان خک          
کاینچنین به قلب آسمان نهان شدید
ای ستاره ها ستاره های خوب و پک
من که پشت پا زدم به هر چه که هست و نیست
تا که کام او ز عشق خود روا کنم                                                                              
لعنت خدا بمن اگر بجز جفا
زین سپس به عاشقان با وفا کنم
ای ستاره ها که همچو قطره های اشک سربدار
سر بدامن سیاه شب نهاده اید
ای ستاره ها کز آن جهان جاودان
روزنی بسوی این جهان گشاده اید                                  
رفته است و مهرش از دلم نمیرود
ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست ؟
ای ستاره ها ستاره ها ستاره ها
پس دیار عاشقان جاودان کجاست ؟                                                            

استادی درشروع کلاس درس، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند.بعد از شاگردان پرسید:
به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟

شاگردان جواب دادند:
50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم
استاد گفت:
من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب

 را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

شاگردان گفتند: هیچ اتفاقی نمی افتد.
استاد پرسید:
خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقی می افتد؟

یکی از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد میگیرد.

حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟

شاگرد دیگری جسارتا“ گفت: دست تان بی حس می شود.

عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند. و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند.
استاد گفت: خیلی خوب است. ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است؟
شاگردان جواب دادند: نه
پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود؟
درعوض من چه باید بکنم؟
شاگردان گیج شدند. یکی از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید.
استاد گفت: دقیقا“ مشکلات زندگی هم مثل همین است.
اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید.
اشکالی ندارد. اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید، به درد  خواهند آمد.
اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود.

فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است. اما مهم تر آن است  که درپایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید.

به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند، هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید، برآیید!
دوست من، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذاری.

زندگی همین است!

گفتم: خداي من، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي. من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

گفتم : پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي، اينگونه زار بگريم؟

 گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند، اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود.

 گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي؟

 گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهي رسيد.

 گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي؟

 گفت: روزيت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، پناهت دادم تا صدايم کني، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم، کلامي نگفتي، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي.

 گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي؟           

 گفت: اول بار که گفتي "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم، تو باز گفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کني همان بار اول شفايت مي دادم.

 گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ... گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

 شبی از رویایی ژرف که عالم صلح و سلام بود بیدار شد

و در نور مهتاب، که اطاقش را چون خرمنی از سمن نقره فام کرده بود

فرشته ای دید

که در یک دفتر زرین چیزی می نوشت

آرامش ژرف اطاق ابن ادهم را گستاخ کرد که بپرسد

چیست که در این دفتر می نویسی

فرشته سربلند کرد و با نگاهی شیرین و مهربان گفت :

نام آنانکه خدا را دوست دارند

ادهم مشتاقانه پرسید آیا نام من هم در شمار آنان هست

فرشته گفت نه، نامت را در این میان نمی بینم

ادهم با صدایی همچنان مشتاق اما آهسته تر گفت :

پس نام مرا در شمار آنان بنگار که بندگان خدا را دوست دارند

فرشته این بنوشت ناپدید شد

شب دیگر باز فرشته، با آن فروغ شکوهمند و بیدار کننده پدیدار شد

و نام آنان را که از عشق خداوند سعادت ابد یافته بودند

در یک طومار طلایی به ابن ادهم نشان داد

و ادهم با حیرت و شعف دید که نامش سرآغاز نامهاست...

گزل هم از او روی برگرداند. این هم از بهترین دوستش. نمیدونست امروز چرا در مدرسه همه ار او روی برمیگردانند و همه از وی دوری میکنند. احساس کرد شاید بخاطر مادرش باشد و با این تصور بی صدا در خودش شکست.  

کسی نبود حالی از دخترک بپرسد و به او قوت قلب دهد.. برعکس هر کسی به نوعی زخم زبانش میزد و روح و قلبش را به درد میاورد. همسایه ها هر کدام کنایه ای میزدند و در مدرسه هم همه دوستانش او را طرد کرده بودند.

آی سن از دو خواهر و ۲ برادرش بزرگتر بود و بار آنها را به دوش میکشید. هر روز برادر بزرگترش تیمور را صبح به مدرسه میفرستاد و ناهار را حاضر میکرد و زودتر ناهار خواهر کوچکتر از خودش آی تک را هم میداد و او را هم راهی مدرسه میکرد تا به موقع به مدرسه برسد و خودش منتظر تیمور میشد که از مدرسه بیاید و مراقبت از آیان و کوچکترین برادرش حمرا را به او بسپرد و بعد از آمدن تیمور آی سن خودش هم راهی مدرسه میشد و هر روز هم دیر به مدرسه میرسید و مدیر هم هر روز او را بابت دیر آمدن تنبیه میکرد. آی سن در خود این توان را نمیدید که وضعیتش را برای مدیر توضیح دهد. بنابراین فقط در سکوت  تنبیه را میپذیرفت و فقط اشک میریخت. این روزها سر کلاس هم خوابش میبرد و با خشم معلم و اخراج از کلاس روبرو میشد. دیگر واقعا خسته شده بود.......

بالاخره روز چهارشنبه در برابر تنبیهات مدیر مدرسه دوام نیاورد و با گریه همه چیز را برای مدیرش توضیح داد. برخلاف تصور آی سن مدیرش به دقت به حرفهایش گوش کرد و بجای روی برگرداندن از او آی سن را دلداری داد و همراه گریه های او گریه کرد و از این که این چند روز او را تنبیه کرده بود بشدت ناراحت شد.

روز پنج شنبه پدرش آمد. آی سن به محض دیدن پدرش گریه کنان به آغوش پدر پناه برد و شروع به گریه کرد. پدر دید که آی سن رنگ به چهره ندارد و علت را جویا شد.و آی سن گفت که مادر را بردند. پدر بلافاصله به دنبال مادر رفت و و ساعت پنج بعد از ظهر بود که پدر همراه با مادر برگشت. آی سن گریه کنان بطرف مادر دوید و خود را در آغوش وی انداخت:

مادرجان. این چند روز خیلی به من سخت گذشت. دیگه از پیش ما نرو. دیگه ما رو تنها نذار....

حالا مادر آمده بود و آی سن هیچ غمی نداشت.فردایش جمعه بود و آی سن تمام روز را در خواب بود.

شانه های کوچکش تاب تحمل را نداشت

آی سن را مادرش با درد و غم تنها گذاشت

قلب او از این همه نیش و کنایه رنج دید

خسته شد از انتظار صبح فردایی سپید

روح و دل آزرده گشت از ترک و طرد دوستان

از غم وتنهاییش با کس نگفته داستان

من گناهم چیست آیا میشود درکش کنم؟

از چه رو گویی گزل باید ورا ترکش کنم؟

خسته ام از این همه بر دوش مشکل داشتن

با تمام کودکی فریادرس ناداشتن

بار این کوچکتران هر روز بر دوش من است

هر ندایی در شبانگاه وحشت گوش من است

دادن آرامش کوچکتران را ناتوان

گرچه که من میگذارم هر چه دارم در توان

انتظاری نیست کس دلجوی در غم ها شود

از کنایه کن حذر چون کودکی تنها شود

شعر از عمه عزیزم "سایرا"

موبایل یكی از آنها زنگ می زند

مردی گوشی را بر میدارد و روی اسپیكر می گذارد و شروع به صحبت می كند

همه ساكت میشوند و به گفتگوی او با طرف مقابل گوش می دهند

مرد: بله بفرمایید

زن: سلام عزیزم منم باشگاه هستی؟

مرد:سلام بله باشگاه هستم

زن: من الان توی فروشگاهم یك كت چرمی خیلی شیك دیدم فقط هزار دلاره

میشه بخرم؟

مرد: آره اگه خیلی خوشت اومده بخر

زن:می دونی از كنار نمایشگاه ماشین هم كه رد میشدم دیدم اون مرسدس بنزی

 كه خیلی دوست داشتم رو واسه فروش آوردن خیلی دلم میخواد یكی از اون ها

رو داشته باشم

مرد:چنده؟

زن:شصت هزار دلار

مرد:باشه اما با این قیمتی كه داره باید مطمئن بشی كه همه چیزش رو به راهه

زن: آخ مرسی یه چیز دیگه هم مونده اون خونه ای كه پارسال ازش خوشم

میومد رو هم واسه فروش گذاشتن 950000 دلاره

مرد: خوب برو بگو 900000 تا اگه میتونی بخرش

زن: باشه بعدا میبینمت خیلی دوست دارم.

مرد:خداحافظ

مرد گوشی را قطع میكند مرد های دیگر با تعجب مات و مبهوت به او خیره میشوند

بعد مرد می پرسد: این گوشی مال كیه؟؟؟

سارا با ناراحتی به اتاق خوابش رفت و از زیر تخت قلك كوچكش را در آورد. قلك را شكست، سكه‌ها را روی تخت ریخت و آنها را شمرد، فقط پنج دلار!

بعد آهسته از در عقبی خانه خارج شد و چند كوچه بالاتر به داروخانه رفت. جلوی پیشخوان انتظار كشید تا داروساز به او توجه كند ولی داروساز سرش شلوغ‌تر از آن بودكه متوجه بچه‌ای هشت ساله شود.
دخترك پاهایش را به هم می‌زد و سرفه می‌كرد ولی داروساز توجهی نمی‌كرد. بالاخره حوصله سارا سر رفت و سكه‌ها را محكم روی شیشه پیشخوان ریخت.
داروساز جا خورد، رو به دخترك كرد و گفت: چه می‌خواهی؟
دخترك جواب داد:‌ برادرم خیلی مریض است، میخواهم معجزه بخرم.
داروساز با تعجب پرسید: ببخشید؟!
دخترك توضیح داد: برادر كوچك من، داخل سرش چیزی رفته و بابایم می‌گوید كه فقط معجزه می تواند او را نجات دهد. من میخواهم معجزه بخرم، قیمتش چند است؟!
داروساز گفت: متأسفم دختر جان، ولی ما اینجا معجزه نمی‌فروشیم.
چشمان دخترك پر از اشك شد و گفت: شما را به خدا، او خیلی مریض است، بابایم پول ندارد تا معجزه بخرد این هم تمام پول من است، من كجا می‌توانم معجزه بخرم؟
مردی كه گوشه ایستاده بود و لباس تمیز و مرتبی داشت، از دخترك پرسید چقدر پول داری؟
دخترك پولها را كف دستش ریخت و به مرد نشان داد. مرد لبخندی زد و گفت: آه چه جالب، فكر می‌كنم این پول برای خرید معجزه برادرت كافی باشد!
بعد به آرامی دست او را گرفت و گفت:‌ من میخواهم برادر و والدینت را ببینم، فكر می‌كنم معجزه برادرت پیش من باشد.

آن مرد دكتر آرمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شیكاگو بود.
فردای آن روز عمل جراحی روی مغز پسرك با موفقیت انجام شد و او از مرگ نجات یافت.
پس از جراحی، پدر نزد دكتر رفت و گفت: از شما متشكرم، نجات پسرم یك معجزه واقعی بود. می‌خواهم بدانم بابت هزینه عمل جراحی چقدر باید پرداخت كنم؟
دکتر گفت پرداخت شده  

سرود آی آدمها،
آی آ دمها
کجاييد...
بال و پرم دهيد
می خواهم زنده بمانم

کبوتری زير صخره می شکند
د ختری می گريد ناتوان،
در انتظار ِ پرواز

تو فانی ست به پا
درين عصر ِآشفته ی بی نشان
در ورای زور ِ طاعون ِتازيان
چه بی تفاوت می گذريم ما
و چه بی احساس
می گوييم تمام می شود
شا يد بميرد او
 

صدايی از
پشت ِ غمنامه ی افق
بر می آيد
مرا به کجا می بريد

پرستوديگر
پر نمی کشد
ز يرا هزاران بار
مرده است
در زير ِ تابوت ِ خموش

ملا ل آور باد می پوشاند
در بند ِ هزاران زنجير ِ
مسموم

و مردی روان گُسيخته،
آن درنده ی پنها ن
می جود جوانه را
در رويای
مخوف ِ سياهش

آی خورشيد ببار
ببار...
در پهنه ی بستر
اين غروب

وای
ديوارها تنگند
سيل ِ رود ِ طغيانم من

دهانم قفل است
و پراز فريادم من

سکوت! سکوت! سکوت!

با ل و پرم دهيد
می خواهم زنده بمانم ...

حیاط این خانه حوضی داشت ،با کاشی های آبی زلال ِزلالِ زلال ؛ویک ماهی

ماهی ،کنار کاشی آبی ،برای ماهِ داخل حوض ،آرام آرام آواز می خواند:

-«ماه!

         ماه!

               ماه!

امشب دیگه از کدوم راه نقره ای کنار من اومدی؟

ای کاش می شد واسه همیشه پیشم بمونی.»

ماه چیزی نگفت فقط؛لبخندی گوشه ی لب هایش پیدا بود.

-«ماه!

          ماه!

               ماه!

ای کاش می شد

دست منو بگیری وببری جایی که همش شب باشه؛

مثل شب قطب ،هرچند یخ می زنم.»

ماه چیزی نگفت.فقط؛ لبخندی گوشه ی لب هایش پیدا بود.

-«ماه!

         ماه!

             ماه!

آخ که اگه تو منوببری ،این خورشید وآسمون وستاره ها

حتا همین سایه های بلند وکوتاه ،می بینند که من کنار تو،

با این بدنِ گردِنقره ایت،تا همیشه هستم.»

ماه ،باز هم چیزی نگفت .فقط؛لبخندی گوشه ی لب هایش پیدا بود.

ماهی ،همین طور دورِماهِ داخل حوض،می گشت و می گشت و فربان ،صدقه اش می رفت.

یک دفعه آسمان سرفه ای کرد.ماهی به اطرافش نگاه کرد.

سایه ای پهن ،روی آب به طرف شان می غلتید.

در همین موقع ،باد با دست های زمختش ،روی آب حوض چنگ انداخت و

ماه...

رفت...

ماهی ،هر چقدر این طرف وآن طرف را گشت ،خبری از ماه پیدا نکرد.

انگار بخار شده و به آسمان رفته بود.

هر چقدر نالید

التماس کرد

فایده ای نداشت

از آسمان

چند قطره

روی آب چکید.

صبح وقتی آفتاب پیدا شد:ماهی ، روی کاشی پاشویه افتاده بود.اما شب،

وقتی چادر سیاهش را سر کرد.در دلِ ماه -وسط آسمان- عکس یک ماهی افتاده بود.

به هر حال امیدوارم منو عفو کنید.

آپ امروز اختصاص داره به معرفی وبلاگ عمه عزیزم سایرا.مطالب زیر قسمتی از یک سرگذشت واقعیه که در وبلاگ سایرا بصورت داستان ذکر شده . اگه دوس دارید ادامه شو بخونید برید به وبلاگ سایرا

 *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~**~*~*~*~*~*~

دخترخاله دوستم داري؟ من که خيلي دوستت دارم.

-بله پسرخاله. منم خيلي دوستت دارم

اينها جملاتي بود که فقط با نگاه بينشان رد و بدل ميشد. و بعد دخترخاله از شرم سرش را پايين مينداخت و توان نگاه کردن به چشمان پر از حرف پسرخاله اش را از دست ميداد.

از بچگي با هم همبازي بودند. از بچگي با هم بزرگ شده بودند. و از همان بچگي هم هواي همديگر را داشتند. به خاطر وجود پسرخاله که ۴ سال از دخترخاله بزرگتر بود کمتر کسي جرات داشت دخترخاله را برنجاند. چون ميدانست در اين صورت سر و کارش با پسرخاله خواهد بود.

هر چه بزرگتر ميشدند اين دوست داشتن پررنگتر ميشد و در نوجواني هر دو در عمق وجودشان، نسبت به هم  عشقي آتشين را تجربه ميکردند.

 *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~**~*~*~*~*~*~

در پناه آسمانهاي کبود                     دلبر و دلداده اي مجنون بود

دلبري ميکرد هر دم آرزو                    هوش ميبرد از سر اميد او

دل به هم دادند از آن کودکي              عشق بود و قلبشان با هم يکي

معشوق خویش هستیم مثل او فکر میکنیم مثل او احساس می کنیم اما باید بدانیم که این موضوع

هرگز اتفاق نخواهد افتاد یعنی ما هرگز نمی توانیم مثل هم باشیم تو و معشوقت دو خیالپردازید

که دو رویای متفاوت در سر دارید  به همین دلیل است که باید تفاوت هایی را که بین شما دو خیالپرداز

وجود دارد بپذیرید ما باید رویای یکدیگر را محترم بداریم.

زندگی تو تجلی رویای شخصی توست اگر بتوانی برنامه ریزی رویای شخصی خود را عوض کنی آنگاه

آفریننده ی رویا های خویش خواهی شد کسی که آفریننده ی رو یا های خویش می شود شاهکار

زندگی را خواهد آفرید

مادرم هر روز آسمان دل ابری ست وهر شب به این امید چشم می بندم که شاید تو را در خواب ببینم

چقدر زندگی بی وجودت بی روح است سالهاست که از نرمی صدا ومهربانی نگاهت بی نصیبم

مادر ای شیرین ترین موجود هستی افسوس که بی تو هرگز دل آرام نمی گیرد

مادرم.......

رفتی ومارا تنها گذاشتی کاش  میدانستی که بی تو زندگیم بی فروغ است ودل من چه تنهاست مادر

عزیزم فرشته ای بودی که پر کشیدی وبه دیار باقی شتافتی

        مادرم رفتی زپیش ما وگشتی آسمانی

        نور باران گردد آن منزلسرای جاودانی

        جایگاهت آن بهشت وآن برین فردوس بادا

        هم قرین رحمت در گاه یزدانی بمانی

         آرزو دارم که آن روح بلندت شاد باشد

         منزل آخر گهت پر نور هم آباد باشد

        با پریهای بهشتی همنشین باشی همیشه

        تا ابد از حسرتت این قلب در فریاد باشد

        در غم هجرانم وباشم همیشه بی قرارت

        مرهم دردم طلب بنمای از پروردگارت

       بادو نامت در دل من جاودان تا عمر باقی

       دوستت دارم درود و صدهزاران گل نثارت

گذر زمان بار دیگر ما را در آستان زنده شدن طبیعت قرار داد. زمینی که در زمستان از خود شادابی باقی نمی گذارد، با آمدن بهار بر خود می لرزد و دانه های نهفته در خود را آماده سر بر آوردن از میان خاک می سازد بطوریکه اگر انسان برای اولین بار بود که این تبدیل و تغییر نسبتاً ناگهانی را می دید انگشت حیرت به دندان میگرفت
تحویل سال و آمدن ربیع، انسان را به یاد عید باستانی نوروز و مراسم خاص آن می اندازد ضمن تبریک این عید باستانی بر همگان حال می خواهیم نگاهی گذرا بر تاریخچه آن داشته باشیم.

پيدايش جشن نوروزدر ادبـيـات فارسي جشن نوروز را، مانند بسياري ديگر از آيـيـن ها، رسم ها، فرهنگ ها و تمدن ها به نخستين پادشاهان نسبت مي دهند. شاعران و نويسندگان قرن چهارم و پنجم هجري، چون فردوسي ،منوچهري، عنصري، بـيـروني، طبري، مسعـودي، مسکويه، گرديزي و بسياري ديگر که منبع تاريخي و اسطوره اي آنان بي گمان ادبـيـات پـيـش از اسلام بوده، نوروز و برگزاري جشن نوروز را از زمان پادشاهي جمشيد مي دانند، که تـنـها به چند نمونه و مورد اشاره مي شود :

جهان انجمن شد بر تخت اوي از آن بر شده فره بخت اوي

به جمشيد بر گوهر افشاندند مر آن روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فرودين بر آسوده از رنج تن، دل ز کين

به نوروز نو شاه گيتي فروز بر آن تخت بنشست فيروزروز

بزرگان به شادي بياراستند مي و رود و رامشگران خواستند

به کودکانی نگاه کن که دو یا سه ساله اند اگر دقت کنی آن ها را مدام در حال بازی می بینی آن ها  مدام می خندند تخیل آن ها بسیار قوی ست زندگی در نظر آن ها ماجرایی ست پر هیجان وقتی    چیزی را اشتباه می بینند فورا واکنش نشان می دهند واز خود دفاع می کنند اما خیلی زود فراموش  می کنند و دوباره توجه ی خود را به لحظه ی اکنون معطوف می کنند دوباره سرگرم بازی می شوند  دوباره به کشف ناشناخته ها می پردازند و تفریح می کنند آن ها از گذشته شرمنده نیستند آن ها   نگران آینده نیز نیستند کودکان احساسات خود را بی پرده عیان میکنند آنها از عشق ورزیدن نمی هراسند شادترین لحظات زندگی ما لحظاتی هستند که ما مثل کودکان زندگی می کنیم وقتی کودکانه زندگی می کنیم آنقدر بی پیرایه می شویم که بی مهابا عشق خود را ابراز میداریم اما چه بر سر ما آمده است مشکل در برنامه ای ست که به ذهن خود داده ایم و اطلاعاتی که در ذهن انبار کرده ایم ما  آدم هارا همان طور اهلی می کنیم که سگ یا حیوانی دیگر را با تنبیه و پاداش. مایاد می گیریم خود    راکسی وانمود کنیم که نیستیم ما می کوشیم کس دیگری جز خود باشیم فقط سعی می کنیم برای مامان بابا معلم و جامعه و کیش مان خوب جلوه کنیم بدین سان خیلی زود فراموش می کنیم که کیستیم و شروع میکنیم به زندگی کردن با تصورات مان اینگونه است که ما از خودمان دور می شویم

وقتی با کسی پیمان زناشوئی می بندی آمادهی هرگونه خدمتی به معشوق خود هست . در هر  بوسه ای ودر هر نوازشی احساس می کنی که هستی تا بدون کوچکترین توقع وچشمداشت عشق خود را راضی نگه داری در این رابطه آنچه بیش از سکس اهمیت دارد با هم بودن است البته رابطه ی جنسی نیز از اهمیتی شگفت برخورداراست اما این بحثی دیگر است رابطه ی جنسی می تواند به رابطه ای ژرف و پر معنا هنر رقص و برترین شکل بیان زیبایی تبدیل شود  

عشق چیزی ست که به تو احساس خوشبختی می دهد عشق باید در دستان تو شکل بگیرد اگر    خود رابه دست احساسات کور بدهی بی تردید عواقب وخیم آن دامنت را خواهد گرفت

به نام لحظه های عاشقی به نام زندگی درون من طلوع کن تو ای تمام زندگی

سلام من به چشم تو به عاشقانه های تو بیا که عشق می نهد قدم به بام زندگی

اگر تو باشی غزل همیشه در کنار من ببین چه سبز می شود دلم به نام زندگی

بهار عشق می رسد شکوفه ذوق می کند به شوق گفتگوی تو از این کلام زندگی

شراب چشمهای تو چه مست می کند مرا بریز این شراب را درون جام زندگی

وصبح با صدای سبز عشق زنده می شوم به روی دست مهربان تو..سلام..زندگی

 کاش میدانستی که درون قلبم خانه ای داری تو که همیشه آنرا با شفق می شویم وبا آن میگویم

که تویی مونس شبهای دلم   کاش میدانستی باغ غمگین دلم بی تو تنها شده است و گل غم به

دلم وا شده است   کاش میدانستی که درون قلبم با تپشهای عشق هم صدا هستی تو   کاش

میدانستی که وجود تو و گرمای صدایت به من خسته و آشفته حال زندگی می بخشد   کاش

میدانستی...................................کاش میدانستی..................................................

            برای دیدن عکس ها به ادامه مطلب بروید

                  آنجلی در لبنان

     برای دیدن عکس ها بر روی ادامه مطلب کلیک کنید